's Avonds laat. Iedereen is verzorgd. De vaatwasser draait. En jij zit eindelijk. Maar je lijf staat nog aan.
Je hoofd loopt de lijstjes nog even na. Heb ik dat geregeld? Moet ik morgen nog bellen? Misschien herken je het. En misschien zeg je dan: "Ik ben niet moe hoor, ik heb het gewoon druk."
Een wereld waarin alles meer mag
We leven in een tijd waarin alles meer mag. Meer werk, meer spullen, meer afspraken, meer beleven.
Ook ons lichaam moet presteren. Mensen trainen voor Hyrox, ultratriatlons en wedstrijden waarin je zo lang mogelijk doorgaat. Steeds zwaarder, steeds verder.
En als het even stil is, pakken we onze telefoon. Of de iPad. Of we zetten de televisie aan. Er is bijna geen moment meer zonder prikkel. Misschien is dat ook een manier om niet te voelen. Om niet stil te staan bij wat er eigenlijk is.
De gevolgen zie je terug. Volgens de Nationale Enquête Arbeidsomstandigheden heeft ongeveer één op de vijf werkenden in Nederland burn-outklachten. Dat zijn klachten, nog geen diagnose. Maar het zegt wel iets over hoe moe we met z'n allen zijn.
Ook ik merkte het in mijn eigen lijf
Ik sport graag. Tien jaar lang deed ik elke week outdoor crossfit, en daarnaast ook Hyrox.
En ik ging er iedere keer voluit in. Niet half, altijd helemaal.
Dat verwachtte ik ook van mezelf.
Lange tijd voelde dat goed. Tot ik merkte dat het niet meer klopte. Het plezier werd minder, en mijn lichaam vroeg om iets anders.
Dus ben ik gestopt. Niet met bewegen, wel met die vorm.
Nu doe ik spinning en cross-spinning. Nog steeds lekker bezig, maar op een manier die past bij mijn lijf van nu.
Stoppen voelt al snel als opgeven. Terwijl het misschien juist luisteren is.
Maar ik doe toch geen wedstrijden?
Misschien denk je nu: dit gaat niet over mij. Ik sport niet tot ik erbij neerval. Ik hoef geen uitdaging.
En toch.
Presteren kan ook heel stil zijn. Het kan zorgen zijn. Er zijn voor je werk, je kinderen, je ouders, je vriendinnen. Altijd klaarstaan. Altijd even regelen. Dat doe je graag. Het hoort bij wie je bent.
Maar ook dat is 'altijd aan'. Alleen valt het minder op. Niemand geeft je er een medaille voor. En jij merkt zelf vaak pas dat het te veel was als je lijf het aangeeft.
Wat je lichaam niet weet
Je lichaam maakt geen onderscheid. Een deadline, een zware training, een zieke ouder, een volle agenda, een gebroken nacht. Voor je lijf is het allemaal hetzelfde: stress.
En dan doet je lichaam waar het voor gemaakt is. Het maakt stresshormonen aan, zoals adrenaline en cortisol. Je hart klopt sneller, je spieren spannen aan, je bent alert. Heel handig als je even moet rennen.
Maar dit systeem is bedoeld voor korte momenten. Daarna hoort er rust te komen. Als die rust niet komt, blijft de stand 'aan' gewoon aanstaan. Dat merk je niet meteen. Het sluipt erin. Misschien:
- slaap je slechter, of word je 's nachts wakker met een malend hoofd;
- ben je vaker verkouden of grieperig;
- heb je last van je spieren, je buik of je hoofd;
- ben je sneller geprikkeld of juist vlak.
Op de lange duur kan je lichaam zelfs in een soort sluimerende ontstekingsstand komen. Dat wordt ook wel laaggradige ontsteking genoemd. Je voelt het niet direct, maar het vraagt wel steeds energie.
En het meest verraderlijke? Op een gegeven moment voel je de vermoeidheid niet eens meer. Je bent zo gewend aan doorgaan, dat moe zijn normaal voelt.
Herken je die signalen? In Je lichaam weet het vaak eerder dan jij lees je twee kleine stappen om weer te luisteren naar wat je lijf je vertelt.
Herstel gebeurt in de rust
Ik weet hoe dat voelt. Ook ik luisterde lang vooral naar wat anderen wilden. Pas later leerde ik dat ik zelf ook mocht kiezen.
Wat ik toen ontdekte: herstel gebeurt niet tijdens het doorgaan. Het gebeurt in de rust. Daar mag je zenuwstelsel weer zakken. Daar mag je lijf weer bijkomen.
Rust hoeft niet groot te zijn. Het mag ook iets kleins zijn.
Kleine rustmomenten om mee te beginnen
- Vijf minuten niks, zonder telefoon.
- Een kop thee drinken en echt proeven.
- Een paar keer rustig uitademen, langer uit dan in.
- Even naar buiten en de lucht voelen.
- Of gewoon toegeven: ik ben moe.
En misschien is dat laatste wel het moeilijkst. Want rust kan ook weer een taak worden. Nog even mediteren, nog even je slaapscore checken. Rust mag gewoon rust zijn. Zonder dat het iets moet opleveren.
Wie zorgt er eigenlijk voor jou?
Misschien mag je jezelf vandaag die vraag stellen. Wanneer mocht jij voor het laatst écht moe zijn? En wat zou er gebeuren als je dat vaker toeliet?
Wil je dat stilstaan niet alleen doen? Dan ben je welkom bij Ruimte voor de Ziel, mijn meditatieavonden bij YUAN in Nieuw-Vennep. De eerste avond is op dinsdag 10 november, van 19.30 tot 21.00 uur, met maximaal zes vrouwen. Aanmelden kan via een berichtje.
Herken je veel van deze klachten, of houden ze lang aan? Ga dan altijd even langs je huisarts.
Van altijd doorgaan naar even stilstaan
Op 17 november geef ik bij YUAN in Nieuw-Vennep de workshop Van altijd doorgaan naar even stilstaan. Met maximaal zes vrouwen staan we samen even stil bij wat jij nodig hebt.
Urpichay sonqoy,
Ik geef je eht beste vanuit mijn hart, zodat jij het beste aan anderen kunt geven.
Urpichay Sonqoy
ik geef je het beste vanuit mijn hart, zodat jij het beste aan anderen kunt geven
Thobien Robberts
INNER-HEALING
Verpleegkundige en begeleider van vrouwen die weer dichter bij zichzelf willen komen
Sjamanistische begeleiding · mindfulness · aromatherapie · energetisch werk